Napój z selerów i sliwek

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 07-09-2019

Napój z selerów i śliwek . 75 dkg selerów, 50 dkg śliwek, 1,5 szklanki wody, cukier do smaku Selery wyszorować szczotką, obrać, odcisnąć sok w maszynce. Śliwki umyć, usunąć pestki i odcisnąć sok w maszynce. Wymieszać z gotowaną ostudzoną wodą. Doprawić sok do smaku, oziębić, podawać w małych szklaneczkach. Read the rest of this entry »

Napoje dla sportowców

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 04-09-2019

Napoje dla sportowców . Każdy wysiłek fizyczny, zwłaszcza długotrwały, przyczynia się do odwodnienia organizmu, który traci znaczne ilości wody podczas pocenia się. Odwodnienie to jest najbardziej odczuwalne podczas długotrwałego i intensywnego wysiłku, przy czym pewne znaczenie ma również temperatura i wilgotność otoczenia.(W upalne dni traci się znacznie więcej wody niż w dni chłodne). Pocenie się zależy również od indywidualnych właściwości ustrojowych (stan układu nerwowego, gruczołów wewnętrznego wydzielania itp.) . Sportowcy będący w dobrej kondycji fizycznej pocą się znacznie mniej niż ci, którzy są w złej formie. Read the rest of this entry »

Sandacz lub szczupak po francusku

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 03-09-2019

Sandacz lub szczupak po francusku . Umytego i oczyszczonego sandacza lub szczupaka podzielić na porcje, lekko oprószyć solą i pieprzem. Pieczarki bardzo dokładnie umyć, oczyścić, opłukać i pokrajać w paski. W płaskim rondlu stopić masło, ułożyć na dnie porcje ryby i posypać pieczarkami, skropić lekko wodą, przykryć rondel, dusić na małym ogniu. Gdy ryba zmięknie, dodać śmietanę wymieszaną z mąką, a po zagotowaniu odstawić z ognia. Read the rest of this entry »

Szczupak z winem i pieczarkami

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 03-09-2019

Szczupak z winem i pieczarkami . Szczupaka umyć, ogolić lub oskrobać łuski, usunąć wnętrzności, odciąć głowę, ogon i płetwy. Umyć ponownie, oddzielić filety od ości, posolić i skropić sokiem z cytryny. Pieczarki dokładnie umyć, oczyścić i pokrajać w paseczki. Wysmarować masłem szeroki płaski rondel, ułożyć na dnie filety szczupaka i posypać pieczarkami. Read the rest of this entry »

Równocześnie kość gnykowa i krtań podnoszą się

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Równocześnie kość gnykowa i krtań podnoszą się, język naciska na nagłośnie i wejście do krtani zamyka się.
W ten sposób drogi oddechowe zostają zasłonięte i pokarm nie może się do nich przedostać.
Płyn przechodzi przez przełyk w ciągu 0,5-1,5 sek.
, ciała stałe w ciągu 6-7 sek.
U psa, który wzdłuż całego przełyku ma jedynie mięśnie poprzecznie prążkowane, pokarm przechodzi do żołądka szybko (około 3 sek.
).
Połykanie jest aktem odruchowym.
Jest to odruch bardzo złożony, bierze w nim udział znaczna ilość mięśni.
Pokarm przechodzi przez przełyk wskutek czynnych ruchów mięśniówki przełyku.
Można przełykać pokarmy zwisając głową na dół, pokarm, więc przechodzi wtedy do żołądka wbrew sile ciężkości.
Przechodzenie pokarmu z przełyku do żołądka jest kontrolowane przez zwieracz wpustu.
Znajduje się on w stanie pewnego napięcia, które zmniejsza się w czasie połykania.
Po przełknięciu kilku kęsów napięcie zwieracza staje się coraz mniejsze, aż w końcu staje się on zupełnie luźny.
Doświadczenia Bruckea i Sterna przemawiają za tym, że nerw błędny zawiera włókna hamujące skurcz zwieracza, podczas gdy podrażnienie włókien ze splotu słonecznego wywołuje skurcz wpustu.
TRAWIENIE W ŻOŁĄDKU W starożytności porównywano trawienie w żołądku z gotowaniem, które doprowadza do rozpuszczenia się pokarmów.
Arystoteles twierdził, że zmiany, którym ulega pokarm w żołądku, powoduj ą powstanie tzw.
chylus dochodzącego do serca.
Także i Hipokrates uważał, że pokarmy ulegają zmianom w żołądku pod wpływem ciepła.
Stąd wypłynęło przypuszczenie, że żołądek jest miejscem wytwarzania ciepła w organizmie.
Galen wie już, że dzięki działaniu odźwiernika z żołądka do jelit dostają się tylko pokarmy rozpuszczone.
Znano już też w starożytności otwory gruczołowe w śluzówce żołądka.
Filozof van Hetmont (1577-1644) przypuszczał, że trawienie polega na zjawisku fermentacji.
Także Sylvius (1614-1672) wykładał w Leyden, że trawienie żołądkowe polega na fermentacji.
Filozof i matematyk Descartes (1596-1650) oraz anatom Willis (1621-1675) spostrzegł, że wymiociny są kwaśne, i pierwsi wyrazili przypuszczenie, że trawienie w żołądku odbywa się pod wpływem jakiegoś silnego kwasu.
Pierwsze doświadczenia nad sokiem żołądkowym wykonał Reaumur (1683-1753) na ptaku (kania).
Uczony ten spostrzegł, że pewne pokarmy, jak np.
mięso, ulegają strawieniu, podczas gdy ziarna zboża pozostawały niezmienione.
Obserwacje te były kontynuowane przez Lazzaro Spallanzaniego (1729-1799), który dawał do połknięcia zwierzętom kawałki gąbki na sznurku
[patrz też: ryba w papilotach, ryba po japońsku, ryba po grecku magdy gessler ]

Wiadomo ogólnie, że spożywanie słodyczy tłumi apetyt

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Wiadomo ogólnie, że spożywanie słodyczy tłumi apetyt.
Dlatego nie należy dzieciom podawać słodyczy między posiłkami, a słodkie dania podajemy na koniec.
Czynnościowy stan ośrodka pokarmowego znajduje się w zależności od wpływów ekstero- i interoceptywnych, od stanu nasycenia organizmu substancjami odżywczymi oraz od czynności układu hormonalnego.
Wzajemne oddziaływanie tych czynników ustala różną pobudliwość ośrodka pokarmowego, powodując wystąpienie apetytu, głodu, lub przeciwnie spadku łaknienia i poczucie sytości.
Jak podkreśla Pawłow (j.
w.
Wykład IV) apetyt jest pierwszym i najpotężniejszym bodźcem dla nerwów wydzielniczych żołądka.
Jest tym czynnikiem, który powoduje wydzielanie się soku żołądkowego o dużej sile trawiącej, co umożliwia dokładne strawienie i przyswojenie pokarmu.
Dlatego Pawłow pisze: Wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że normalnym i pożytecznym jedzeniem jest jedzenie z apetytem, jedzenie z przyjemnością (j.
w.
Wykład VIII).
PRAGNIENIE Żucie polega na rozdrobnieniu pokarmów stałych, które w ten sposób są bardziej dostępne działaniu soków trawiennych.
Zwłaszcza dokładnie muszą być żute pokarmy roślinne.
Zęby trzonowe są silniej rozwinięte u zwierząt trawożernych, gdyż większość materiału odżywczego roślinnego ma, otoczkę (komórki roślinne, ziarna).
Do żucia służą zęby, które pozwalają dokładnie wyczuć stopień oporności, jaki stawiają pokarmy stałe, a ośrodkowy układ nerwowy może odpowiednio dawkować energię skurczu mięśniowego.
W czasie żucia szczęka dolna podnosi się i obniża na przemian, istnieją też ruchy boczne, ograniczone u ludzi, a bardzo rozległe u zwierząt przeżuwających.
Badania nad ruchami szczęki dolnej u ludzi wykazują, że żucie jest u nich typu mieszanego, pośrednie między ruchami u zwierząt mięsożernych i trawożernych.
Wpływa na to mieszany charakter pożywienia.
Ruch warg, policzków, języka wspomagają akt żucia.
Porażenie tych mięśni utrudnia rozdrabnianie pokarmów.
Wydaje się, że pragnienie jest uczuciem miejscowym, polegającym na zjawisku wysychania błony śluzowej jamy ustnej i gardła.
Według teorii Cannona (1918), uczucie pragnienia zależy od wysychania błon śluzowych jamy ust, i gardła, a wysychanie to stoi w związku ze zmniejszeniem się wydzielania śliny.
Notowano pojawienie się uczucia pragnienia, gdy wydzielanie śliny z 14 ml w ciągu 5 minut spadało do 11 mI.
Pragnienie, zwiększało się, jeśli wydzielanie śliny obniżało się do 6-7 ml.
Istnieje, więc ścisły związek pomiędzy zmniejszeniem się wypływu śliny i uczuciem pragnienia
[przypisy: ryba po japońsku, ryba w cieście naleśnikowym, ryba o zapachu ogórka ]

Sarett stwierdził

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Sarett stwierdził, że lumiflawiria w pewnych warunkach ma właściwości antagonistyczne w stosunku do witaminy B2.
Wykryto również antywitaminę biotyny.
Jest nią awidyn, związek zawarty w białku jaja kurzego.
Cząsteczka awidyny łącząc się z cząsteczką biotyny tworzy związek nierozpadający się w czasie trawienia.
Denaturacja białka jaj przez ogrzewanie niszczy zdolność awidyny do łączenia się z biotyną.
Antagonistą inozytolu jest gammeksan.
Związek ten ma działanie owadobójcze.
Działa, jako antywitamina pozbawiając owady inozytolu.
Wykazano, że kwas-pantotenowy da również antagonistę.
Jest cim kwas topianowy zawierający zamiast grupy karboksylowej grupę sulfonową.
Kwas glikoaskorbinowy jest antagonistą witainihy C i powoduje u szczurów i myszy obraz podobny do gnilca.
Antagonistą witaminy K jest dikurnarol.
Gammeksan Innym interesującym spostrzeżeniem jest antywitaminowe działanie pewnych związków używanych w lecznictwie, na przykład związki sulfonamidowe działają antagonistycznie w stosunku do kwasu paraaminobenzoesowego.
Podawanie dużych dawek salicylatów lub aspiryny działa antagonistycznie w stosunku do witaminy K i może spowodować skłonność do krwawień.
W ostatnich latach otrzymano również antagonistów kwasu foliowego, jak kwas metylfoliowy, kwas paraaminobenzoesowy, kwas 4-aminopteroglutaminowy i pteroasparaginewy (Trufanow).
Kwas metylfoliowy działa antagonistycznie również i w stosunku do hormonów płciowych (zwłaszcza stilbestrolu).
Niektóre antywitaminy K są używane do leczenia białaczek.
Wykazano również istnienie antywitamin E.
Badacz radziecki Kudrigszow ustalił, że zjełczałe tłuszcze, jak również wysokocząsteczkowe ketony dodawane do pożywienia ciężarnych samic szczurów wywoływały u nich typowe objawy awitaminozy E.
Podobne objawy wywołuje i alfa-tokoferolchinon.
Na mechanizm powstawania niektórych hipowitaminoz pewne światło rzucają spostrzeżenia różnych autorów.
Sydenstricker w r.
1940 spostrzegł, że u chorych na pelagrę, leczonych kwasem nikotynowym występowały objawy niedoboru witaminy B1 i B2.
Chorzy Nielsena (1939) zapadli na pelagrę w czasie leczenia witaminą B12.
Bickei i Meulengracht widzieli pelagrę w przebiegu leczenia ryboflawiną.
Richards (1945) trzymał szczury na diecie ubogiej w witaminę B6, dodanie do pożywienia witaminy E wywoływało objawy niedoboru witaminy B6.
Te i inne spostrzeżenia nasuwają przypuszczenie, że skryta hipowitaminoza może się ujawnić po podaniu dużych dawek innej witaminy.
Objawy zależą zapewne od dysproporcji witamin.
Nadmierna podaż jednej witaminy wywołuje wzmożone zapotrzebowanie i zużytkowanie innej witaminy znajdującej się w tym czasie w organizmie w niewielkiej ilości
[więcej w: ryba po grecku fit, ryba po japońsku, ryba w cieście naleśnikowym ]

Hiperwitaminoza A po podawaniu 20 mg witaminy A dziennie

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Hiperwitaminoza A po podawaniu 20 mg witaminy A dziennie, u szczura występuje nadmierne rogowacenie nabłonka skóry, wzrost zwierzęcia zostaje zatrzymany, zjawiają się krwawienia i złamania samorodne, w końcu dochodzi do charłactwa i następuje zgon.
Dawki mniejsze zwiększają poziom cholesterolu w krwi, zjawia się niedokrwistość erytroblastyczna, odkładanie się lipoidów w rogówce.
Nadmiar witaminy A powoduje głębokie zaburzenia oksydoredukcyjne przebiegające w białkach.
Dawki toksyczne są bardzo wysokie (około 1000 razy większe niż dawka lecznicza) 1 i 1 : 1 Ostrą hiperwitaminozę A u ludzi opisali Popławskij i Bogatkina po spożyciu wątroby wieloryba, która zawiera 2700-44000 j.
m.
witaminy A w gramie.
Zachorowało 9 osób po zjedzeniu od 50 do 500 g.
Występowało osłabienie, silne bóle głowy, mdłości, światłowstręt, obrzęk twarzy, stolce były częste i wodniste.
Podobne objawy spostrzegano po spożyciu wątroby niedźwiedzia polarnego.
Przedawkowanie witaminy B1 zdarza się wyjątkowo.
Doniesiono o pewnych zaburzeniach występujących u ludzi po wstrzyknięciach dożylnych 100 mg witaminy B1.
Dawki około.
100 mg kwasu nikotynowego powodują skurcz naczyń wieńcowych (Gamelina).
Podobnie ma się sprawa z witaminą C.
Po wstrzyknięciach dożylnych dużych dawek (np.
500 g) stwierdzano nieraz zwolnienie tętna, obniżenie ciśnienia krwi, mdłości, wymioty, bóle głowy, biegunkę.
Najlepiej znane są objawy hiperwitaminozy D.
Witamina D jest używana w dużych dawkach do leczenia chorób stawowych i gruźlicy skóry.
Hyker, Thompson i inni podawali w schorzeniach stawów 3-5 mg dziennie przez szereg miesięcy.
Charpy w gruźlicy skóry przez 3 miesiące stosuje 15 mg naświetlanego ergosterolu.
W doświadczeniach na zwierzętach po dużych dawkach naświetlanego ergosterolu stwierdzono zwapnienie ścian tętnic, podwyższenie poziomu wapnia i fosforu w krwi, zmniejszenie poziomu albumin.
Najprędzej i największe zmiany występują u królika, pies jest znacznie odporniejszy.
U ludzi po przedawkowaniu witaminy D2 występuje utrata łaknienia, mdłości, wymioty, zaburzenia nerwowe, ciśnienie krwi podwyższa się, w moczu pojawiają się krwinki czerwone i wałeczki, w krwi podwyższa się poziom wapnia, fosforu i mocznika.
Najwięcej przypadków przedawkowania witaminy D2 stwierdzono u dzieci.
W naszym piśmiennictwie hiperwitaminozę D opisał w r.
1936 Kirszbaum, a w r.
1948 Hajman i Taube.
W r.
1948 Howard i Meyer opisali 11 przypadków przedawkowania witaminy D w schorzeniach stawowych.
Rozpiętość pomiędzy dawką leczniczą i dawką toksyczną.
witaminy D2 jest duża (około 1: 300).
Objawy przedawkowania ustępują zwykle po odstawieniu leku
[hasła pokrewne: ryba po japońsku, ryba po grecku przepis tradycyjny, ryba po grecku fit ]

Synteza witamin odbywa się nie tylko u krowy

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Synteza witamin odbywa się nie tylko u krowy.
Liczni badacze wykazali składniki zespołu witaminy B w wydalinach ptaków i zwierząt ssących.
B.
lactis aeroqenes, B.
faecalis alcaligenes mogą wytwarzać biotynę, ryboflawinę, kwas nikotynowy i tiaminę (Burkholder i McVeigh 1942).
Jak wykazały badania Dama i Glavina w r.
1941, pałeczka okrężnicy wytwarza witaminę K.
Nielsen, Shull i Petersen wykryli, że biotyna może powstawać w jelicie szczura, a Woolley zaobserwował powstawanie inozytolu w jelicie myszy.
Ciekawe są spostrzeżenia nad wpływem sulfonamidów na florę jelitową, przy czym czasem powstają objawy niedoboru.
Wskutek niszczenia flory jelitowej przez sulfonamidy obserwowano objawy niedoboru: biotyny (Daft 1942), inozytolu (Nielsen i Black 1944), witaminy E (Daft, Sebrell 1943), kwasu pantotenowego (West 1943).
Stwierdzono też, że ryboflawina i kwas nikotynowy mogą być syntetyzowane w jelicie człowieka.
Wykazanie bakteryjnej syntezy kwasu fukotynowego w jelicie tłumaczy nam w pewnym stopniu paradoksalny wpływ leczniczy, jaki wywiera na pelagrę mleko, chociaż samo zawiera mało kwasu nikotynowego.
Chorobę tę pogarsza natomiast podawanie kukurydzy.
Zjawiska te można wytłumaczyć wpływem tych pokarmów na florę jelitową i wewnętrzną syntezę kwasu nikotynowego.
Dawniej sądzono, że witaminy zawsze muszą być dostarczane ustrojom zwierzęcym z zewnątrz.
Natomiast ostatnie prace wskazują, że synteza witamin w jelicie odgrywa pewną rolę w gospodarce witaminowej ustroju zwierzęcego.
DROŻDŻE W leczeniu niedoborów wywołanych brakiem witamin zespołu B bardzo duże znaczenie mają drożdże.
Lecznicze właściwości drożdży już były znane starożytnym Egipcjanom, używał ich do leczenia Hipokrates, znane też były Pliniuszowi Starszemu.
W ostatnich dziesięcioleciach lecznicze właściwości drożdży stają się coraz jaśniejsze.
Drożdże zawierają wiele ciał niezbędnych dla życia i rozwoju organizmu.
Rozróżniamy drożdże prasowane, czyli piekarskie, oraz drożdże apteczne.
Te ostatnie zawierają 50 % białka, 25 % węglowodanów, 35 % tłuszczów, 4 % lecytyn, 2 % steryn i około 6 % ciał mineralnych.
Białka drożdży zawierają albuminy, globuliny, nukleoproteidy, fosforo-proteidy, a także glutation, trój peptyd złożony z cystyny, glikokolu i kwasu glutaminowego.
W drożdżach znajduje się też kwas adenilowy, obniżający ciśnienie krwi.
Ze steryn naj ważniejsza jest ergosteryna.
Z witamin spotykamy witaminę A, B1, B2 i B6, kwas pantotenowy, kwas foliowy, kwas nikotynowy.
Drożdże naświetlane Są bogatym źródłem witaminy D.
W świeżych drożdżach spotykamy też witaminę C
[więcej w: ryba po grecku magdy gessler, ryba z parowaru, ryba po japońsku ]

Ochotnicy otrzymywali dietę z niską zawartością biotyny

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Ochotnicy otrzymywali dietę z niską zawartością biotyny (ryż, mąka, cukier itp.
) oraz 200 g odwodnionego białka jaj (30 % podaży kalorycznej), prócz tego podawano witaminę B2, E6, kwas nikotynowy, pantotenowy, witaminę A i C oraz po 1 g dziennie mleczanu wapnia i siarczanu żelaza.
Po 3-4 tygodniach występowały objawy zapalenia skóry, po 7 tygodniach szaro blade zabarwienie skóry, zanik brodawek języka.
W piątym tygodniu występowała senność, depresja, utrata łaknienia.
Objawy te nasiliły się zwłaszcza w ciągu ostatnich 3 tygodni doświadczenia.
Mimo podawania żelaza liczba erytrocytów uległa obniżeniu, a krew była uboga w hemoglobinę.
Zmiany elektrokardiograficzne były podobne jak w awitaminozie B6.
Zawartość dobowa biotyny w moczu wynosiła 3,5-7,0 mg (w 7 i 8 tygodniu doświadczenia).
U człowieka normalnego ilość ta wynosi 29-62 mg.
Na zakończenie doświadczenia odstawiono białko jaj oraz zastosowano leczenie biotyną podając 75-300 mg dziennie.
Depresja, brak łaknienia, bóle mięśniowe oraz ucisk w okolicy serca ustąpiły już po 3-5 dniach leczenia, bladość skóry ustąpiła po 4 dniach.
W warunkach normalnych bakterie jelitowe syntetyzują biotynę (podobnie jak witaminę K), dlatego trudno jest na ogół wywołać brak tego czynnika.
Awidyna, która unieczynni a biotynę, może być uważana za antywitaminę.
Jest to pierwsza lepiej poznana substancja z grupy ciał, które zapewne odgrywają ważną rolę w działaniu witamin.
Dzięki nowym odkryciom poznajemy lepiej zawile prawa, które rządzą gospodarką witaminową.
Właściwą rolę biologiczną biotyny dopiero badamy.
Jest rzeczą ciekawą, że związek ten występuje obficie w tkankach szybko rosnących, jak np.
tkanka płodowa i nowotworowa.
Ciało to, zwane też witaminą B6, zostało wyosobnione w roku 1938 przez wielu badaczy.
Już w rok później ustalono wzór strukturalny i dokonano syntezy.
PIRYDOKSYNA (B6) – ADERMINA Kryształy pirydoksyny rozpuszczają się w wodzie.
Związek ten jest dość oporny na ogrzewanie, na działanie kwasów i zasad.
Rozkłada się pod wpływem dłuższego naświetlania promieniami pozafiołkowymi.
Podanie pirydoksyny powoduje retikulocytozę oraz wzrost hemoglobiny.
Stwierdzono, że witamina B6 leczy niedokrwistość wywołaną wstrzykiwaniem toksyny durowej (Wolf H.
J.
i E.
Seidel).
Jolliffe podaje, że w paralysis agitans osiągał pomyślne wyniki podając przez kilka tygodni 50-100 mg dziennie pirydoksyny.
Wright, Samitzr Brown podawali pirydoksynę (wstrzykiwania po 25-100 mg) w przypadkach wyprysku i łojotokowego zapalenia skóry nieraz już leczonego długo i bezskutecznie innymi sposobami.
Wyniki uzyskane za pomocą pirydoksyny nie były jednakowe
[patrz też: ryba po japońsku, ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba o zapachu ogórka ]