Mleko jest napojem, który z powodzeniem moze byc stosowany podczas zawodów na tzw pólmetkach.

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 03-09-2019

Mleko jest napojem, który z powodzeniem może być stosowany podczas zawodów na tzw. półmetkach. Niektórzy sportowcy sami twierdzą, że swoje osiągnięcia wyczynowe w poważnym stopniu zawdzięczają temu najbardziej wszechstronnemu płynowi (np. Elliot). Kawa i herbata są napojami zaliczanymi do tzw. Read the rest of this entry »

Flaczki z ryb (leszcz, karas, plocie)

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 02-09-2019

Flaczki z ryb (leszcz, karaś, płocie) . 75 dag ryby, 2 duże cebule, marchew, 2 pietruszki, mały seler, sól, pieprz, majeranek, gałka muszkatołowa, imbir, 10 dag pieczarek, pół szklanki śmietany, łyżka mąki, 2 łyżki masła przyprawa do zup, pół pęczka naci pietruszki. Ryby umyć, oskrobać łuski, przekrajać wzdłuż, usunąć wnętrzności, odciąć płetwy, ogony i głowy, dokładnie umyć. Oddzielić filety od ości i pokrajać w paseczki. Stopić łyżkę masła, wrzucić pokrajaną rybę i lekko zrumienić. Read the rest of this entry »

Po śródczaszkowym przecięciu nerwu VII w jego części obwodowej następuje zwyrodnienie włókien dochodzących aż do ślinianki podszczękowej

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Po śródczaszkowym przecięciu nerwu VII w jego części obwodowej następuje zwyrodnienie włókien dochodzących aż do ślinianki podszczękowej.
Ferment śliny, ptialina (nazwa nadana przez sławnego chemika szwedzkiego J.
Berzeliusa, od ptyaion = ślina), zapoczątkowuje w jamie ustnej trawienie węglowodanów.
Ptialina zamienia skrobię na maltozę, działanie jej jednak wkrótce ustaje w kwaśnym soku żołądkowym.
Ślina w jamie ustnej jest mieszaniną soków wydzielanych przez rozmaite gruczoły ślinowe.
Mieszanina ta ma przeciętnie następujący skład: 98,5-99 % wody i 1-1,5 % ciał organicznych i nieorganicznych stałych, do których należy mucyna, odgrywająca dużą rolę w połykaniu pokarmów.
Ślinianka przyuszna wydziela ślinę bez mucyny, podjęzykowa bardzo bogatą w mucynę, podszczękowa – zawierającą niewielką ilość mucyny.
Ilość i jakość wydzielanej śliny zależą, od jakości pokarmu.
Suche pożywienie powoduje wydzielenie dużej ilości śliny.
Na przykład więcej śliny wydziela się po, podaniu sucharów niż, po podaniu chleba, podobnie jak po podaniu proszku mięsnego i mięsa.
U człowieka ślina wydziela się stale, nawet bez bodźców wydzielniczych, a jedynie wydzielanie to nasila się mniej lub bardziej po przyjęciu pokarmu.
Przeciętnie człowiek wydziela na dobę 1000-1500 mI śliny.
TWORZENIE SIĘ KĘSA POKARMOWEGO, POŁYKANIE Tworzenia się kęsa pokarmowego jest wynikiem działania mięśni języka, warg i policzków skojarzonego z aktem żucia i wydzielaniem śliny.
Najważniejszą rolę gra tu język, głównie dzięki jego ruchom pokarm zostaje zmieszany ze śliną i tworzy ciastowatą masę.
Przecięcie n.
hypoglossus, nerwu ruchowego języka lub n.
lingualis, nerwu czuciowego, bardzo utrudnia tworzenie kęsa.
Utworzony kęs zostaje połknięty; akt ten dzielimy na trzy okresy: przesuwania się pokarmów w jamie ust, w gardle i w przełyku.
Główną rolę grają tu mięśnie gardła, zamknięcie głośni, skurcze przełyku.
Pierwszy okres połykania jest aktem zależnym o od naszej woli.
Kęs powleczony śliną zostaje przesunięty do gardła wskutek przyciskania, się języka do podniebienia.
Mięśnie gardła ulegają wtedy rozluźnieniu.
W czasie trzeciego okresu aktu połykania kęs przechodzi przez przełyk i zwieracz wpustu do żołądka.
Górna część przełyku ma mięśnie poprzecznie prążkowane, zdolne do szybkich skurczów, 1/3 część dolna zawiera tylko mięśnie gładkie, część środkowa ma mięśniówkę mieszaną.
Gdy kęs drażni zakończenia nerwowe, następuje skurcz mięśni, unoszący podniebienie miękkie, które zamykają wówczas połączenie jamy ustnej z nosem
[podobne: ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba po grecku fit, ryba po grecku przepis tradycyjny ]

Nie należy sądzić, że badania nad antywitaminami są dziś już zakończone

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Nie należy sądzić, że badania nad antywitaminami są dziś już zakończone.
Odkrycie antywitamin dowodzi, że gotowanie pewnych potraw jest koniecznością i że w ten sposób unieczynniamy zaczyny rozkładające lub niszczące witaminy.
Układając diety należy także pamiętać o istnieniu związków działających na witaminy antagonistycznie (surowe jaja – dieta Jarockiego, surowe ryby, kukurydza).
Są też zapewne i inne nieznane nam dziś jeszcze antywitaminy.
FIZJOLOGIA TRAWIENIA Aby organizm mógł istnieć, musi otrzymać odpowiedni pokarm, strawić go i przyswoić.
Trawieniem nazywamy procesy za pomocą, których składniki pokarmowe przybierają postać nadającą się do wchłonięcia z przewodu pokarmowego do krwi i limfy.
Mianem metabolizmu oznaczamy zaś przemiany, którym ulegają strawione pokarmy od chwili wchłonięcia, do wydalenia końcowych produktów przemiany materii.
Przemiany zachodzące podczas trawienia i metabolizmu (po- średnia przemiana materii) umożliwiają zawarte w sokach trawiennych i komórkach organizmu złożone związki organiczne zwane zaczynami lub enzymami.
Przemiany przygotowujące ciała odżywcze do zużycia przez organizm nazywamy trawieniem.
Narządy, które uczestniczą w tych przemianach, stanowią przewód pokarmowy.
Najważniejszą częścią przewodu pokarmowego, decydującą o właściwościach soków, są gruczoły trawienne.
Soki trawienne są to płyny o potężnym działaniu biochemicznym.
Rozszczepiają one i przekształcają materiały odżywcze na związki, które mogą być przyswojone przez organizm.
Każdej klasie pokarmów odpowiada inny rodzaj zaczynów trawiennych.
Zaczyny trawienne są wspomagane działaniem bakterii.
Flora bakteryjna jest bardzo obfita i wiele ze znajdujących się w niej bakterii wytwarza zaczyny działające na pokarmy podobnie jak zaczyny wydzielane przez gruczoły trawienne.
Bakterie nie są jednak konieczne do trawienia.
W warunkach pracownianych można uzyskać zupełne strawienie pokarmów za pomocą jałowych soków trawiennych.
U wielu zwierząt arktycznych nie znaleziono bakterii w treści jelitowej.
GŁÓD I ŁAKNIENIE Według Pawłowa głód i łaknienie powstają wskutek podrażnienia ośrodka pokarmowego (Pawłow ,,O pisze zewom centre Fiz.
Nerw.
Sist.
T.
III, Moskwa, 1952).
Ośrodek ten o skomplikowanej czynności jest umieszczony na różnych piętrach układu nerwowego łącznie z korą mózgową i podwzgórzem.
Tę hipotezę Pawłowa potwierdza doświadczenie z gołębiem, któremu usunięto półkule mózgowe.
W 5-7 godzin po ostatnim karmieniu gołąb staje się niespokojny, zaczyna chodzić coraz bardziej energicznie.
Po nakarmieniu (wkładanie ziarna do dzioba) uspokaja się
[podobne: ryba o zielonych ościach, ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba w cieście naleśnikowym ]

Według Szklarskiego rosnący u nas na Mazurach i Pomorzu rokitnik (Hippophae rhamnoides) zawiera w swych owocach bardzo dużo witaminy C

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Według Szklarskiego rosnący u nas na Mazurach i Pomorzu rokitnik (Hippophae rhamnoides) zawiera w swych owocach bardzo dużo witaminy C (5-11 gramów na kg).
Z 1 kg otrzymuje się 3/4 l soku zawierającego 3 g witaminy C.
W klinice witaminę C stosowano w naj rozmaitszych schorzeniach poza gnilcem, w chorobach krwi, jak niedokrwistość nadbarwliwą, w białaczkach, skazach krwiotocznych, opóźnionym gojeniu się ran i złamań, w chorobie Addiscna, we wrzodzie żołądka, w sprawach uczuleniowych, zapaleniu płuc, wrzodziejącym zapaleniu jelita grubego, w zapaleniu wsierdzia, a także w gruźlicy, chorobie reumatycznej i zapaleniu szpiku.
Wskutek niedoboru witaminy C zwiększa się wrażliwość na działanie związków arsenowych.
Nie należy podawać witaminy C w jednej strzykawce z neosalwarsanem, gdyż wówczas strąca się pewna ilość arsenu.
WITAMINA P Szent-Gyorgyi w r.
1936 spostrzegł, że wyciągi z papryki oraz sok cytrynowy działają skuteczniej w skazach krwotocznych niż czysty syntetyczny kwas askorbinowy.
Wychodząc z tych założeń badacz węgierski doszedł do wniosku, że wyciągi z owoców i roślin oprócz witaminy C muszą zawierać jeszcze dodatkowe czynniki wpływające na, przepuszczalność naczyń krwionośnych.
Z cytryn i papryki wyosobnił też Szent-Gforgyi bladożółty krystaliczny związek zwany sytrolem lub witaminą P (pelmeabilitas – przepuszczalność).
Witamina ta jest pochodną związków flawonowych, przy czym szczególnie czynna jest rutyna, glikozyd, w skład, którego wchodzi kwercetryna.
Witamina P znajduje się w skórce cytryn i soku cytryn, w liściach tytoniu, porzeczkach, gryce, głogu, pomidorach, kapuście, jabłkach oraz wielu innych owocach i jarzynach.
Jakkolwiek witamina P i C występują zwykle razem w owocach i jarzynach, to jednak nie ma, ścisłej współzależności między zawartością witaminy C i aktywnością witaminy P w tym samym produkcie pokarmowym.
Istnieją liczne doniesienia kliniczne o pomyślnym wpływie witaminy P na rozmaite stany chorobowe ze skłonnością do krwotoczności w czasie leczenia związkami arsenu, złota, w odrze, stanach Uczuleniowych.
Witamina P działa skutecznie w naczyniowej postaci plamicy (nie w małopłytkowości).
Shanno podaje, że stosowanie witaminy P zmniejsza częstość występowania krwawień w nadciśnieniu tętniczym.
Dawki lecznicze witaminy P wynoszą około 100 mg dziennie, zwykle 20 mg 3 razy dziennie, w przypadkach opornych – 40 do 50 mg 3 razy dziennie.
HIPERWITAMINOZA A Wprowadzenie do lecznictwa oczyszczonych syntetycznych witamin wysunęło zagadnienie przedawkowania tych związków.
Możliwości takie zdarzają się zwłaszcza w leczeniu masywnymi dawkami witamin gruźlicy skóry, przewlekłych schorzeń stawowych itd
[więcej w: ryba na tarlisku, ryba po cygańsku, ryba po grecku przepis ewy wachowicz ]

Ochotnicy otrzymywali dietę z niską zawartością biotyny

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Ochotnicy otrzymywali dietę z niską zawartością biotyny (ryż, mąka, cukier itp.
) oraz 200 g odwodnionego białka jaj (30 % podaży kalorycznej), prócz tego podawano witaminę B2, E6, kwas nikotynowy, pantotenowy, witaminę A i C oraz po 1 g dziennie mleczanu wapnia i siarczanu żelaza.
Po 3-4 tygodniach występowały objawy zapalenia skóry, po 7 tygodniach szaro blade zabarwienie skóry, zanik brodawek języka.
W piątym tygodniu występowała senność, depresja, utrata łaknienia.
Objawy te nasiliły się zwłaszcza w ciągu ostatnich 3 tygodni doświadczenia.
Mimo podawania żelaza liczba erytrocytów uległa obniżeniu, a krew była uboga w hemoglobinę.
Zmiany elektrokardiograficzne były podobne jak w awitaminozie B6.
Zawartość dobowa biotyny w moczu wynosiła 3,5-7,0 mg (w 7 i 8 tygodniu doświadczenia).
U człowieka normalnego ilość ta wynosi 29-62 mg.
Na zakończenie doświadczenia odstawiono białko jaj oraz zastosowano leczenie biotyną podając 75-300 mg dziennie.
Depresja, brak łaknienia, bóle mięśniowe oraz ucisk w okolicy serca ustąpiły już po 3-5 dniach leczenia, bladość skóry ustąpiła po 4 dniach.
W warunkach normalnych bakterie jelitowe syntetyzują biotynę (podobnie jak witaminę K), dlatego trudno jest na ogół wywołać brak tego czynnika.
Awidyna, która unieczynni a biotynę, może być uważana za antywitaminę.
Jest to pierwsza lepiej poznana substancja z grupy ciał, które zapewne odgrywają ważną rolę w działaniu witamin.
Dzięki nowym odkryciom poznajemy lepiej zawile prawa, które rządzą gospodarką witaminową.
Właściwą rolę biologiczną biotyny dopiero badamy.
Jest rzeczą ciekawą, że związek ten występuje obficie w tkankach szybko rosnących, jak np.
tkanka płodowa i nowotworowa.
Ciało to, zwane też witaminą B6, zostało wyosobnione w roku 1938 przez wielu badaczy.
Już w rok później ustalono wzór strukturalny i dokonano syntezy.
PIRYDOKSYNA (B6) – ADERMINA Kryształy pirydoksyny rozpuszczają się w wodzie.
Związek ten jest dość oporny na ogrzewanie, na działanie kwasów i zasad.
Rozkłada się pod wpływem dłuższego naświetlania promieniami pozafiołkowymi.
Podanie pirydoksyny powoduje retikulocytozę oraz wzrost hemoglobiny.
Stwierdzono, że witamina B6 leczy niedokrwistość wywołaną wstrzykiwaniem toksyny durowej (Wolf H.
J.
i E.
Seidel).
Jolliffe podaje, że w paralysis agitans osiągał pomyślne wyniki podając przez kilka tygodni 50-100 mg dziennie pirydoksyny.
Wright, Samitzr Brown podawali pirydoksynę (wstrzykiwania po 25-100 mg) w przypadkach wyprysku i łojotokowego zapalenia skóry nieraz już leczonego długo i bezskutecznie innymi sposobami.
Wyniki uzyskane za pomocą pirydoksyny nie były jednakowe
[patrz też: ryba po japońsku, ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba o zapachu ogórka ]

Leczenie polega na wstrzykiwaniach przetworów wątroby lub podawaniu kwasu foliowego

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Leczenie polega na wstrzykiwaniach przetworów wątroby lub podawaniu kwasu foliowego.
Pod wpływem takiego leczenia ustępuje nie tylko niedokrwistość, ale również objawy żołądkowo-jelitowe.
Dieta powinna być uboga w tłuszcze i węglowodany, a bogata w białko i witaminy, mięso powinno być chude, a mleko zbierane.
Prócz tego można podawać szynkę, ozór, wątróbkę, mięso wołowe, serce, jajka, dobrze działają też witamina A i D oraz zespół witaminy B (drożdże).
W niektórych przypadkach konieczne są przetoczenia krwi, niekiedy trzeba podawać wapń.
Wyciągi wątrobowe do leczenia sprue zastosowali po raz pierwszy Bloomfield i Wyckoff w roku 1927.
Z owoców można podawać poziomki, melony, sok pomarańczy, do słodzenia należy nieraz użyć sacharyny.
KWAS PANTOTENOWY Znaczenie kwasu pantotenowego dla ustrojów żywych odkryto w roku 1939, a syntezy dokonano w roku 1940.
Kwas ten istnieje w dwojakiej postaci, prawoskrętna działa znacznie silniej niż lewoskrętna.
Sól wapniowa tego kwasu ma wzór sumaryczny (C9H16N05)2Ca.
Sól wapniowa tego kwasu ma postać białych kryształów bez zapachu, nieco gorzkich w smaku.
Długotrwałe gorąco, zwłaszcza suche, niszczy kwas pantotenowy.
Kwas ten jest potrzebny rozmaitym zwierzętom do normalnego rozwoju i zachowania zdrowia.
Brak kwasu pantotenowego w ustroju zwierząt wywołuje zmiany w skórze, w przewodzie pokarmowym, w krwi, wątrobie, nadnerczach, w nerkach i w ośrodkowym układzie nerwowym.
U szczurów brak kwasu pantotenowego powoduje zapalenie skóry, siwienie i wypadanie sierści, uszkodzenie nerek, nadnerczy i serca, u kurcząt dochodzi do zmian w rdzeniu i w nerwach kulszowych, u psów – do zmian w nerkach, wzrostu reszty azotowej, do spadku poziomu cukru i chlorków w krwi.
Działanie tego związku u ludzi nie jest dobrze znane.
Kwas pantotenowy, podobnie jak i inne człony witaminy B, jest zapewne potrzebny komórkom ustroju do ich prawidłowych czynności i człowiek prawdopodobnie nie stanowi tu wyjątku.
Gordon podaje 5 przypadków zapalenia nerwów, 1 – zespołu Korsakowa i dwa przypadki białej gorączki, które reagowały pomyślnie na leczenie kwasem pantotenowym.
Jest rzeczą bardzo prawdopodobną, że związek ten znajdzie szersze zastosowanie w klinice, gdy doświadczenie nasze się zwiększy.
Po doustnym podaniu glukozy poziom kwasu pantotenowego w krwi obniża się o 1/5-113.
Być może, że stoi to w związku z udziałem kwasu pantotenowego w pośredniej przemianie węglowodanów.
Kwas pantotenowy jest syntetyzowany przez wiele, bakterii znajdujących się zwykle w przewodzie pokarmowym ludzi.
Jest on też szeroko rozpowszechniony w środkach pokarmowych
[przypisy: ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba z parowaru, ryba w zalewie octowej ]

Prócz tego kwas nikotynowy i jego amid były używane w leczeniu rozmaitych spraw chorobowych

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Prócz tego kwas nikotynowy i jego amid były używane w leczeniu rozmaitych spraw chorobowych, jak: zmiany w naczyniach obwodowych, zapalenia jamy ustnej, zaburzenia po stosowaniu sulfonamidów, wrzodziejące zapalenie jelit, stwardnienie rozsiane, sprue.
Według Food and Nutrition Board, National Reserch Council dzienne zapotrzebowanie kwasu nikotynowego dla mężczyzny wagi 70 kg waha się od 15 do 23 mg, zależnie od stopnia aktywności; dla kobiety wagi 56 kg w podobnych warunkach wystarczy 12-18 mg, w czasie ciąży (druga połowa) – 18 mg, w czasie karmienia 23 mg, dla dziecka w pierwszym roku życia 4 mg, od 1 do 3 roku życia 6 mg, od 4 do 6 roku 8 mg, od 7 do 9 lat 10 mg, od 10 do 12 – 12 mg, dla dziewcząt w wieku 13-15 lat 14 mg, w wieku 16-20 lat – 12 mg, dla chłopców 13-15-letnich – 16 mg, dla młodzieży męskiej (16-20 lat) – 20 mg.
Normy radzieckie przewidują dla mężczyzny pracującego umiarkowanie 15 mg dziennie, dla pracującego ciężko – 20 mg, przy bardzo ciężkiej pracy – 25 mg, dla kobiet karmiących – 25 mg, dla kobiet w drugiej połowie ciąży – 20 mg.
Normy te są wyższe od amerykańskich, wagowo stanowią one ilość prawie 10-krotnie większą niż norma w Polsce.
Ciekawą jednostką chorobową jest sprue.
Pewne cechy tej choroby łączą ją z pelagrą oraz z niedokrwistością Biermerowską.
Sprue jest spowodowana brakami w odżywianiu, głównymi jej objawami są: zmiany w jamie ust, zaburzenia jelitowe oraz niedokrwistość nad barwliwa.
Dokładna etiologia nie jest dobrze znana; przypuszczamy, że chodzi tu o brak zewnętrznego czynnika Castlea lub o wadliwe wchłanianie w jelicie.
Za poglądem tym przemawiają dobre wyniki leczenia sprue za pomocą wstrzykiwań wyciągów wątroby oraz podawania kwasu foliowego.
Często stwierdza się brak kwasu solnego, niedokrwistość ma charakter ma krocytowy, z reguły występuje leukopenia z limfocytozą.
Z pelagrą łączy sprue: zapalenie jamy ustnej, języka oraz biegunka.
W sprue dochodzi do uszkodzenia nabłonka jelitowego i zaburzeń we wchłanianiu tłuszczów.
Choroba rozpoczyna się powoli, występują bóle języka, niestrawność, wzdęcie, stolce są luźne, gdy choroba postępuje biegunka nasila się, występuje 10-30 stolców dziennie, pienistych, obfitych, cuchnących.
Chory szybko traci łaknienie i chudnie.
Wskutek upośledzenia wchłaniania wapnia i biegunek obniża się poziom wapnia w krwi i może dojść do tężyczki.
Dawniej uważano sprue za chorobę tropikalną, ale wiele jej przypadków opisano także w Skandynawii, w Niemczech, w Szwajcarii i Holandii.
Pierwszy opis miał podać Aretaeus z Kapadocji.
Nazwy sprue użył po raz pierwszy Vincent Katelaer w roku 1669, a klasyczny opis podał Samuel Gee w roku 1888
[przypisy: ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba o spłaszczonym ciele, ryba po japońsku ]

Tlen ulega wskutek tego jonizacji i łączy się z jonami wodorowymi środowiska tworząc wodę

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Tlen ulega wskutek tego jonizacji i łączy się z jonami wodorowymi środowiska tworząc wodę.
Koenzymy I i II Warburga są to pirydynoadeninofwunukleotydy, a grupą czynną jest grupa pirydynowa, która redukuje się w reakcji: Azot pięciowartościowy staje się trójwartościowym, a sąsiednia grupa CH przyłączając wodór tworzy grupę CH2.
Koenzymy działają zawsze łącznie z dehydrazą.
Flawonproteina w przebiegu przenoszenia wodorów ulega redukcji, ale zostaje reoksydowana przy udziale systemu bursztynowo-fumarówego.
Najważniejszym schorzeniem, w którym zasadniczą, rolę gra brak kwasu nikotynowego, jest pelagra; jest to schorzenie niezakaźne, charakteryzujące się według Harrisa przez ,,3 d: dermatitis, diarrhoe, dementia.
Termin peiagra (od słów włoskich peHe = skóra, agra = szorstka) został użyty po raz pierwszy przez lekarza włoskiego FrapoLliego w roku 1771, nazwy tej powszechnie używali w tym czasie wieśniacy w Lombardii.
Nieco wcześniej (1730) opisał pelagrę lekarz króla Filipa V Gaspar Casai, który obserwował tę chorobę wśród ludności wiejskiej prowincji Asturii.
Casal opisał pelagrę pod nazwą Mal de la rosa.
I dzisiaj pelagranie jest cierpieniem rzadkim.
W roku 1930 zanotowano w USA 6333 zgony na pelagrę, w roku 1931 – 5853 zgony.
Wymieniony na wstępie klasyczny zespół dermatitis,diarrhoe dementia – jest jednak charakterystyczny dopiero dla zaawansowanych okresów choroby.
Skóra, przewód pokarmowy i układ nerwowy zostają wciągnięte w sprawę chorobową, ale porządek występowania i natężenie objawów w tych trzech układach cechuje wielka rozmaitość.
Rokowanie w pelagrze jest zawsze poważne.
Przebieg choroby zależy od wczesnego rozpoznania i prawidłowego leczenia.
Rokowanie jest ciężkie w poważnych objawach mózgowych, daleko posuniętym wyniszczeniu, w ciężkich objawach żołądkowo-jelitowych.
Pelagra atakuje ludzi niedostatecznie odżywiających się (dieta z niedoborem i jednostajna bez mięsa, mleka, ryb i jarzyn), często także zapadają na pelagrę alkoholicy.
Goldberger przypuszczał, że czynnik przeciw pelagrze jest zawarty w pozostałej części zespołu witaminy B.
Dalsze badania ustaliły, że ciałem tym jest kwas nikotynowy.
Goldberger wykazał też, że pelagra ustępuje po podaniu drożdży.
Stwierdzono również, że wątroba obfituje w ciała zapobiegające powstawaniu pelagry.
Elvehjem, Madden, Stron g i Woolley wyosobnili z wątroby kwas nikotynowy w postaci amidu i dowiedli, że związek ten oraz sam kwas nikotynowy usuwa u psów tzw.
black tongue, chorobę zwierząt odpowiadającą ludzkiej pelagrze.
Odtąd rozpoczął się okres wielkioh sukcesów, terapeutycznych w leczeniu pelagry (Spiess, Cooper, Juice, Smith)
[przypisy: ryba po cygańsku, ryba z rodziny dorszowatych, ryba po grecku przepis ewy wachowicz ]

Dorsz lub karmazyn po rosyjsku

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Dorsz lub karmazyn po rosyjsku . 50 dag filetów, pęczek włoszczyzny, łyżka octu lub sok z cytryny, 2 cebule, 1,5 łyżki koncentratu pomidorowego, 4 łyżki oleju sojowego lub słonecznikowego, 2 kwaszone twarde ogórki, łyżeczka mąki ziemniaczanej, sól, 2 ziarna ziela angielskiego, 2 ziarna pieprzu, pieprz mielony. Filety rozmrozić, skropić sokiem z cytryny lub octem i pozostawić na ok. 1 godz. Warzywa umyć, oczyścić, opłukać i zetrzeć na tarce o dużych otworach, podlać odrobiną wody, osolić, dodać przyprawy i gotować pod przykryciem. Read the rest of this entry »