Po śródczaszkowym przecięciu nerwu VII w jego części obwodowej następuje zwyrodnienie włókien dochodzących aż do ślinianki podszczękowej

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Po śródczaszkowym przecięciu nerwu VII w jego części obwodowej następuje zwyrodnienie włókien dochodzących aż do ślinianki podszczękowej.
Ferment śliny, ptialina (nazwa nadana przez sławnego chemika szwedzkiego J.
Berzeliusa, od ptyaion = ślina), zapoczątkowuje w jamie ustnej trawienie węglowodanów.
Ptialina zamienia skrobię na maltozę, działanie jej jednak wkrótce ustaje w kwaśnym soku żołądkowym.
Ślina w jamie ustnej jest mieszaniną soków wydzielanych przez rozmaite gruczoły ślinowe.
Mieszanina ta ma przeciętnie następujący skład: 98,5-99 % wody i 1-1,5 % ciał organicznych i nieorganicznych stałych, do których należy mucyna, odgrywająca dużą rolę w połykaniu pokarmów.
Ślinianka przyuszna wydziela ślinę bez mucyny, podjęzykowa bardzo bogatą w mucynę, podszczękowa – zawierającą niewielką ilość mucyny.
Ilość i jakość wydzielanej śliny zależą, od jakości pokarmu.
Suche pożywienie powoduje wydzielenie dużej ilości śliny.
Na przykład więcej śliny wydziela się po, podaniu sucharów niż, po podaniu chleba, podobnie jak po podaniu proszku mięsnego i mięsa.
U człowieka ślina wydziela się stale, nawet bez bodźców wydzielniczych, a jedynie wydzielanie to nasila się mniej lub bardziej po przyjęciu pokarmu.
Przeciętnie człowiek wydziela na dobę 1000-1500 mI śliny.
TWORZENIE SIĘ KĘSA POKARMOWEGO, POŁYKANIE Tworzenia się kęsa pokarmowego jest wynikiem działania mięśni języka, warg i policzków skojarzonego z aktem żucia i wydzielaniem śliny.
Najważniejszą rolę gra tu język, głównie dzięki jego ruchom pokarm zostaje zmieszany ze śliną i tworzy ciastowatą masę.
Przecięcie n.
hypoglossus, nerwu ruchowego języka lub n.
lingualis, nerwu czuciowego, bardzo utrudnia tworzenie kęsa.
Utworzony kęs zostaje połknięty; akt ten dzielimy na trzy okresy: przesuwania się pokarmów w jamie ust, w gardle i w przełyku.
Główną rolę grają tu mięśnie gardła, zamknięcie głośni, skurcze przełyku.
Pierwszy okres połykania jest aktem zależnym o od naszej woli.
Kęs powleczony śliną zostaje przesunięty do gardła wskutek przyciskania, się języka do podniebienia.
Mięśnie gardła ulegają wtedy rozluźnieniu.
W czasie trzeciego okresu aktu połykania kęs przechodzi przez przełyk i zwieracz wpustu do żołądka.
Górna część przełyku ma mięśnie poprzecznie prążkowane, zdolne do szybkich skurczów, 1/3 część dolna zawiera tylko mięśnie gładkie, część środkowa ma mięśniówkę mieszaną.
Gdy kęs drażni zakończenia nerwowe, następuje skurcz mięśni, unoszący podniebienie miękkie, które zamykają wówczas połączenie jamy ustnej z nosem
[podobne: ryba po grecku przepis ewy wachowicz, ryba po grecku fit, ryba po grecku przepis tradycyjny ]

Niepokój ruchowy jest dowodem podrażnienia ośrodka pokarmowego

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Niepokój ruchowy jest dowodem podrażnienia ośrodka pokarmowego, którego część widocznie znajduje się poza półkulami mózgu.
W korze mózgowej przedstawicielami ośrodka pokarmowego są między innymi analizatory zmysłu smaku.
Przy podrażnieniu ośrodka pokarmowego człowiek odczuwa apetyt lub głód, hamowanie przejawia się natomiast w postaci spadku łaknienia i pojawieniu się uczucia sytości.
Pobudzenie i hamowanie ośrodka pokarmowego odbywa się w drodze odruchowo-nerwowej i humoralnej.
Pobudzenie odruchowe idzie ze strony różnych receptorów organizmu.
Wiadomo, ze do jedzenia siada się nieraz bez apetytu, ale zjawia się on po pierwszych kęsach (apetyt rośnie w miarę jedzenia).
Dochodzi w tych razach do pobudzenia ośrodka pokarmowego przez obwodowe bodźce odruchowe.
Na powstawanie uczucia głodu wpływa m.
in.
brak wypełnienia żołądka.
Gdy pusty żołądek wypełnimy nawet niejadalnymi produktami, to uczucie głodu zmniejsza się.
Uczucie nasycenia powstaje także wskutek wzrostu ciśnienia w żołądku, zależnego od wpływu jedzonego pokarmu i skurczu tonicznego ścian żołądka dokoła pokarmu (tzw.
peristole).
Jak podkreśla Pawłow błona śluzowa przewodu pokarmowego jest źródłem pewnych czuć dotykowych, które przyczyniają się do powstania dobrego poczucia po jedzeniu.
Na stan przyjemności, jakie wywołuje jedzenie, składają się nie tylko rozmaite podrażnienia jamy, ustnej i gardła, lecz także czucia i wrażenia związane z podrażnieniem przez pokarm w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego (Wykł.
oczynn, głów, grucz.
traw.
Wykład V, PZWL, 1952).
Pawłow przytacza przypadki utraty apetytu w schorzeniach neurologicznych, gdzie dochodziło do znieczulenia błony śluzowej żołądka.
Dotykanie żołądkiem wchodzącego pokarmu może stać się impulsem wzbudzającym apetyt, albo czynnikiem wzmagającym (j.
w.
Wykład V).
A więc dla zjawienia się uczucia łaknienia duże znaczenie mają też interoceptywne bodźce płynące z przewodu pokarmowego.
Pobudzenie humoralne ośrodka pokarmowego odbywa się za pośrednictwem głodowego składu krwi.
Jednym z głównych czynników powodujących zjawienia się poczucia głodu jest obniżenie się poziomu cukru we krwi.
Zwłaszcza w podwzgórzu mają znajdować się receptory wrażliwe na obniżanie się poziomu glukozy.
Przytłumienie działalności ośrodka pokarmowego odbywa się również na drodze nerwowej i humoralnej.
W pierwszym wypadku odgrywają rolę rozmaite podrażnienia eksteroceptywne (gniew, zmartwienie, strach) i interoceptywne (np.
wypełnienie żołądka pokarmem).
Wśród czynników humoralnych ważną rolę gra syty skład krwi, wzbogacenie jej w składniki odżywcze
[podobne: ryba po grecku magdy gessler, ryba w papilotach, ryba po grecku fit ]

Sarett stwierdził

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Sarett stwierdził, że lumiflawiria w pewnych warunkach ma właściwości antagonistyczne w stosunku do witaminy B2.
Wykryto również antywitaminę biotyny.
Jest nią awidyn, związek zawarty w białku jaja kurzego.
Cząsteczka awidyny łącząc się z cząsteczką biotyny tworzy związek nierozpadający się w czasie trawienia.
Denaturacja białka jaj przez ogrzewanie niszczy zdolność awidyny do łączenia się z biotyną.
Antagonistą inozytolu jest gammeksan.
Związek ten ma działanie owadobójcze.
Działa, jako antywitamina pozbawiając owady inozytolu.
Wykazano, że kwas-pantotenowy da również antagonistę.
Jest cim kwas topianowy zawierający zamiast grupy karboksylowej grupę sulfonową.
Kwas glikoaskorbinowy jest antagonistą witainihy C i powoduje u szczurów i myszy obraz podobny do gnilca.
Antagonistą witaminy K jest dikurnarol.
Gammeksan Innym interesującym spostrzeżeniem jest antywitaminowe działanie pewnych związków używanych w lecznictwie, na przykład związki sulfonamidowe działają antagonistycznie w stosunku do kwasu paraaminobenzoesowego.
Podawanie dużych dawek salicylatów lub aspiryny działa antagonistycznie w stosunku do witaminy K i może spowodować skłonność do krwawień.
W ostatnich latach otrzymano również antagonistów kwasu foliowego, jak kwas metylfoliowy, kwas paraaminobenzoesowy, kwas 4-aminopteroglutaminowy i pteroasparaginewy (Trufanow).
Kwas metylfoliowy działa antagonistycznie również i w stosunku do hormonów płciowych (zwłaszcza stilbestrolu).
Niektóre antywitaminy K są używane do leczenia białaczek.
Wykazano również istnienie antywitamin E.
Badacz radziecki Kudrigszow ustalił, że zjełczałe tłuszcze, jak również wysokocząsteczkowe ketony dodawane do pożywienia ciężarnych samic szczurów wywoływały u nich typowe objawy awitaminozy E.
Podobne objawy wywołuje i alfa-tokoferolchinon.
Na mechanizm powstawania niektórych hipowitaminoz pewne światło rzucają spostrzeżenia różnych autorów.
Sydenstricker w r.
1940 spostrzegł, że u chorych na pelagrę, leczonych kwasem nikotynowym występowały objawy niedoboru witaminy B1 i B2.
Chorzy Nielsena (1939) zapadli na pelagrę w czasie leczenia witaminą B12.
Bickei i Meulengracht widzieli pelagrę w przebiegu leczenia ryboflawiną.
Richards (1945) trzymał szczury na diecie ubogiej w witaminę B6, dodanie do pożywienia witaminy E wywoływało objawy niedoboru witaminy B6.
Te i inne spostrzeżenia nasuwają przypuszczenie, że skryta hipowitaminoza może się ujawnić po podaniu dużych dawek innej witaminy.
Objawy zależą zapewne od dysproporcji witamin.
Nadmierna podaż jednej witaminy wywołuje wzmożone zapotrzebowanie i zużytkowanie innej witaminy znajdującej się w tym czasie w organizmie w niewielkiej ilości
[więcej w: ryba po grecku fit, ryba po japońsku, ryba w cieście naleśnikowym ]

Hiperwitaminoza A po podawaniu 20 mg witaminy A dziennie

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Hiperwitaminoza A po podawaniu 20 mg witaminy A dziennie, u szczura występuje nadmierne rogowacenie nabłonka skóry, wzrost zwierzęcia zostaje zatrzymany, zjawiają się krwawienia i złamania samorodne, w końcu dochodzi do charłactwa i następuje zgon.
Dawki mniejsze zwiększają poziom cholesterolu w krwi, zjawia się niedokrwistość erytroblastyczna, odkładanie się lipoidów w rogówce.
Nadmiar witaminy A powoduje głębokie zaburzenia oksydoredukcyjne przebiegające w białkach.
Dawki toksyczne są bardzo wysokie (około 1000 razy większe niż dawka lecznicza) 1 i 1 : 1 Ostrą hiperwitaminozę A u ludzi opisali Popławskij i Bogatkina po spożyciu wątroby wieloryba, która zawiera 2700-44000 j.
m.
witaminy A w gramie.
Zachorowało 9 osób po zjedzeniu od 50 do 500 g.
Występowało osłabienie, silne bóle głowy, mdłości, światłowstręt, obrzęk twarzy, stolce były częste i wodniste.
Podobne objawy spostrzegano po spożyciu wątroby niedźwiedzia polarnego.
Przedawkowanie witaminy B1 zdarza się wyjątkowo.
Doniesiono o pewnych zaburzeniach występujących u ludzi po wstrzyknięciach dożylnych 100 mg witaminy B1.
Dawki około.
100 mg kwasu nikotynowego powodują skurcz naczyń wieńcowych (Gamelina).
Podobnie ma się sprawa z witaminą C.
Po wstrzyknięciach dożylnych dużych dawek (np.
500 g) stwierdzano nieraz zwolnienie tętna, obniżenie ciśnienia krwi, mdłości, wymioty, bóle głowy, biegunkę.
Najlepiej znane są objawy hiperwitaminozy D.
Witamina D jest używana w dużych dawkach do leczenia chorób stawowych i gruźlicy skóry.
Hyker, Thompson i inni podawali w schorzeniach stawów 3-5 mg dziennie przez szereg miesięcy.
Charpy w gruźlicy skóry przez 3 miesiące stosuje 15 mg naświetlanego ergosterolu.
W doświadczeniach na zwierzętach po dużych dawkach naświetlanego ergosterolu stwierdzono zwapnienie ścian tętnic, podwyższenie poziomu wapnia i fosforu w krwi, zmniejszenie poziomu albumin.
Najprędzej i największe zmiany występują u królika, pies jest znacznie odporniejszy.
U ludzi po przedawkowaniu witaminy D2 występuje utrata łaknienia, mdłości, wymioty, zaburzenia nerwowe, ciśnienie krwi podwyższa się, w moczu pojawiają się krwinki czerwone i wałeczki, w krwi podwyższa się poziom wapnia, fosforu i mocznika.
Najwięcej przypadków przedawkowania witaminy D2 stwierdzono u dzieci.
W naszym piśmiennictwie hiperwitaminozę D opisał w r.
1936 Kirszbaum, a w r.
1948 Hajman i Taube.
W r.
1948 Howard i Meyer opisali 11 przypadków przedawkowania witaminy D w schorzeniach stawowych.
Rozpiętość pomiędzy dawką leczniczą i dawką toksyczną.
witaminy D2 jest duża (około 1: 300).
Objawy przedawkowania ustępują zwykle po odstawieniu leku
[hasła pokrewne: ryba po japońsku, ryba po grecku przepis tradycyjny, ryba po grecku fit ]

W doświadczeniach na zwierzętach stwierdzono

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

W doświadczeniach na zwierzętach stwierdzono, że wskutek zubożenia ustroju w witaminę C obniża się zdolność do przemiany glukozy i syntezy hormonów kory nadnerczy, wzmaga się zużytkowanie wapnia, obniża zawartość enzymów w tkankach oraz odporność na działanie toksyn (błonica).
Najbardziej jaskrawym obrazem klinicznym niedoboru witaminy C jest gnilec.
Są to zaburzenia odżywcze wywołane przez długotrwały brak witaminy C w pożywieniu.
Gnilec pojawia się u człowieka nie od razu, ale dopiero po 2-4 miesiącach zupełnego braku witaminy C w pokarmach.
W doświadczeniach na ochotnikach Lund i Crandon w r.
1941 przekonali się, że pierwsze objawy gnilca zaczęły występować dopiero po 134 dniach, podczas gdy poziom witaminy C w surowicy krwi spadł do zera już przed 93 dniami.
Gnilec spotykano dawniej najczęściej u marynarzy, żołnierzy i jeńców.
Pierwszy opis tej choroby pochodzi od Jonvilla, który opisał gnilec u krzyżowców (wiek XIII).
Vasco da Gama w czasie swej podróży dokoła Przylądka Dobrej Nadziei stracił na gnilec 100 ludzi spośród załogi liczącej 160 marynarzy (rok 1497).
W 1564 Ronsseus opisał, jak marynarze leczą się z gnilca za pomocą cytryn i pomarańcz.
W roku 1754 Józef Lind, oficer marynarki angielskiej, pierwszy wypowiedział zdanie, że gnilec nie jest chorobą zakaźną, ale zależy od braków w odżywianiu.
Lind ogłosił Treatise on the Scurvy, gdzie zaleca wprowadzenie soku pomarańcz do odżywiania marynarzy.
Gnilec był też znany żeglarzom i podróżnikom rosyjskim.
Kiedy w roku 1136 okręty pod dowództwem D.
Łaptiewa i A.
Czirikowa zostały unieruchomione przez lody, wśród zimujących marynarzy wybuchł gnilec, który zwalczono pijąc odwar z igliwia sosnowego.
W roku 1803 rosyjski żeglarz Kruzensztern pouczał ludność Kamczatki, aby używała przeciw gnilcowi nastojów z rozmaitych dziko rosnących owoców i roślin.
Kliniczne opisy gnilca pochodzące z tych czasów niewiele różnią się od naszych.
Daleko częściej niż gnilec występują stany miernego niedoboru (zwłaszcza na wiosnę).
Jeśli komórki ustroju są nasycone witaminą C, ustrój wydala ją z moczem.
Wydalana ilość zależy od tego, ile witaminy C ustrój spożywa około 25 mg dla dzieci i 50 mg dla starszych dzieci i dorosłych, 60-100 mg w czasie ciąży i karmienia – to dawki konieczne do zaspokojenia potrzeb przemiany materii w organizmie człowieka.
Gdy podaż zmniejsza się poniżej tego minimum, to rezerwy witaminy C w ustroju zaczynają się opróżniać.
Wydalanie w moczu witaminy C ustaje, jeśli rezerwy tkankowe wyczerpią się.
Istnieje wiele metod oznaczenia stężenia witaminy C VI płynach ustrojowych
[podobne: ryba po grecku fit, ryba na tarlisku, ryba z rodziny dorszowatych ]

Wedlug podanych nizej przepisów mozna przyrzadzac zarówno ryby slodkowodne, jak i morskie

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Według podanych niżej przepisów można przyrządzać zarówno ryby słodkowodne, jak i morskie. 1 kg ryby, 20 dag pieczarek, kalafior, 30 dag fasolki szparagowej, łyżka masła, 2 łyżki oliwy, cytryna, żółtko, pół pęczka naci pietruszki, sól, pieprz 1 kg ryby, 4 duże cebule, 3 strąki czerwonej papryki, łyżka masła, sól, pieprz, sproszkowana papryka, 1 kg ryby, 10 dag masła, 2 łyżki mąki, 10 dag cebuli, 15 dag pieczarek, 10 dag śmietanki, pół szklanki białego wina, pół pęczka naci pietruszki, sól, pieprz Fricassee z ryby Rybę opłukać, oskrobać lub ogolić, sprawić, odciąć głowę i płetwy, umyć. Pieczarki oczyścić, dokładnie umyć i drobno pokrajać. Kalafiory umyć, podzielić na różyczki. Fasolkę umyć, ewentualnie usunąć włókna, pokrajać na kawałki długości 3 cm. Read the rest of this entry »

Pstrag pieczony w pergaminie

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Pstrąg pieczony w pergaminie . Umyte i oczyszczone pstrągi opłukać, osuszyć lekko W czystej ściereczce. Skropić sokiem z cytryny, lekko osolić i pozostawić na kilka minut. Papier pergaminowy wysmarować cienko masłem, resztę masła włożyć do środka każdego pstrąga. Zawinąć szczelnie każdego pstrąga w pergamin, a końce papieru związać mocno białą nitką. Read the rest of this entry »

Sandacz lub losos pieczony w winie

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 01-09-2019

Sandacz lub łosoś pieczony w winie . Rybę opłukać, oskrobać lub ogolić łuski, sprawić, umyć, osączyć. Suto posmarować masłem i ułożyć na brytfannie. Oczyszczone i umyte pieczarki drobno posiekać, posypać nimi rybę. Wstawić do piekarnika o temperaturze ok. Read the rest of this entry »