Równocześnie kość gnykowa i krtań podnoszą się

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

Równocześnie kość gnykowa i krtań podnoszą się, język naciska na nagłośnie i wejście do krtani zamyka się.
W ten sposób drogi oddechowe zostają zasłonięte i pokarm nie może się do nich przedostać.
Płyn przechodzi przez przełyk w ciągu 0,5-1,5 sek.
, ciała stałe w ciągu 6-7 sek.
U psa, który wzdłuż całego przełyku ma jedynie mięśnie poprzecznie prążkowane, pokarm przechodzi do żołądka szybko (około 3 sek.
).
Połykanie jest aktem odruchowym.
Jest to odruch bardzo złożony, bierze w nim udział znaczna ilość mięśni.
Pokarm przechodzi przez przełyk wskutek czynnych ruchów mięśniówki przełyku.
Można przełykać pokarmy zwisając głową na dół, pokarm, więc przechodzi wtedy do żołądka wbrew sile ciężkości.
Przechodzenie pokarmu z przełyku do żołądka jest kontrolowane przez zwieracz wpustu.
Znajduje się on w stanie pewnego napięcia, które zmniejsza się w czasie połykania.
Po przełknięciu kilku kęsów napięcie zwieracza staje się coraz mniejsze, aż w końcu staje się on zupełnie luźny.
Doświadczenia Bruckea i Sterna przemawiają za tym, że nerw błędny zawiera włókna hamujące skurcz zwieracza, podczas gdy podrażnienie włókien ze splotu słonecznego wywołuje skurcz wpustu.
TRAWIENIE W ŻOŁĄDKU W starożytności porównywano trawienie w żołądku z gotowaniem, które doprowadza do rozpuszczenia się pokarmów.
Arystoteles twierdził, że zmiany, którym ulega pokarm w żołądku, powoduj ą powstanie tzw.
chylus dochodzącego do serca.
Także i Hipokrates uważał, że pokarmy ulegają zmianom w żołądku pod wpływem ciepła.
Stąd wypłynęło przypuszczenie, że żołądek jest miejscem wytwarzania ciepła w organizmie.
Galen wie już, że dzięki działaniu odźwiernika z żołądka do jelit dostają się tylko pokarmy rozpuszczone.
Znano już też w starożytności otwory gruczołowe w śluzówce żołądka.
Filozof van Hetmont (1577-1644) przypuszczał, że trawienie polega na zjawisku fermentacji.
Także Sylvius (1614-1672) wykładał w Leyden, że trawienie żołądkowe polega na fermentacji.
Filozof i matematyk Descartes (1596-1650) oraz anatom Willis (1621-1675) spostrzegł, że wymiociny są kwaśne, i pierwsi wyrazili przypuszczenie, że trawienie w żołądku odbywa się pod wpływem jakiegoś silnego kwasu.
Pierwsze doświadczenia nad sokiem żołądkowym wykonał Reaumur (1683-1753) na ptaku (kania).
Uczony ten spostrzegł, że pewne pokarmy, jak np.
mięso, ulegają strawieniu, podczas gdy ziarna zboża pozostawały niezmienione.
Obserwacje te były kontynuowane przez Lazzaro Spallanzaniego (1729-1799), który dawał do połknięcia zwierzętom kawałki gąbki na sznurku
[patrz też: meble kuchenne na wymiar, nowoczesne meble kuchenne, kuchnie na wymiar bydgoszcz ]

W ten sposób gruczoły ślinowe chronią organizm Przed odwodnieniem

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

W ten sposób gruczoły ślinowe chronią organizm Przed odwodnieniem.
Jeśli zawartość wody zmniejsza się, gruczołom ślinowym zaczyna jej brakować, co upośledza ich czynność.
Równocześnie błony śluzowe zaczynają wysychać i zjawia się uczucie pragnienia.
Uczucie pragnienia spowodowane przez strach tłumaczy się również zahamowaniem wydzielania śliny.
Atropina, która znosi wydzielanie ślinianek, sprowadza uczucie suchości w jamie ust i pragnienie, chociaż organizm wcale nie jest wtedy zubożały w wodę.
Do zaspokojenia pragnienia w takim przypadku wystarcza zwykle zapędzlewanie jamy ustnej i gardła roztworem kokainy.
Niekiedy jednak, np.
w moczówce prostej, zabieg ten nie skutkuje.
WYDZIELANIE ŚLINY Ślina jest wydzielana nie tylko przez właściwe gruczoły ślinowe, tj.
ślinianki przyuszne, podszczękowe i podjęzykowe, ale także przez małe gruczoły rozsiane w błonie śluzowej jamy ustnej na wewnętrznej powierzchni policzków, na dolnej powierzchni języka i sklepieniu podniebienia.
Wydzielanie śliny jest stałe, ale o nieregularnym natężeniu.
Najważniejszym składnikiem śliny jest amylolityczny enzym zwany ptialiną.
Zapoczątkowuje on proces trawienia weglowodanów.
Nie wszystkie zwierzęta mają w ślinie ptialinę, np.
nie ma jej pies.
Natomiast ślina szczura obfituje w ten enzym.
Ślina zawiera też ślady ciał azotowych, jak mocznik, kwas moczowy.
Odczyn śliny jest lekko kwaśny (pH 6,3-6,9).
Ślina pochodząca ze ślinianki przyusznej jest płynna, jasna, przejrzysta i nie zawiera mucyny.
Gruczoł ten istnieje tylko u zwierząt, których uzębienie służy do rozcierania pokarmów.
Ptaki i ssaki żyjące w wodach nie mają ślinianek przyusznych.
Ślina pochodząca ze ślinianek podszczękowych jest opalizująca, lepka, bogata w mucynę.
Ślina ze ślinianek podjęzykowych ma podobne właściwości, jest jeszcze bardziej gęsta i bogata w składniki stałe i wraz ze śliną z gruczołu podszczękowego zlepia części kęsa pokarmowego, ułatwia mu ślizganie się po grzbiecie języka i przejście przez cieśń gardła.
Gruczoł ślinowy przyuszny otrzymuje włókna wydzielnicze z nauriculotemporalis i nerwu językowo-gardłowego.
Podrażnienie nerwu językowo gardłowego w jamie czaszki lub nerwu Jacobsona pobudza wydzielanie ślinianki przyusznej, usunięcie zwoju usznego znosi wydzielanie.
Ślinianka podszczękowa jest unerwiona przez nerw językowy.
Jeśli po przecięciu nerwu powyżej jego wejścia do gruczołu pobudzimy jego koniec obwodowy, to ślina wycieka obficie przez przewód Whartona.
Nerw językowy otrzymuje włókna wydzielnicze od nerwu VII czaszkowego.
Podrażnienie nerwu VII pobudza wydzielanie ślinianki podszczękowej
[więcej w: kuchnie na wymiar bydgoszcz, meble kuchenne kraków, restauracja olsztyn ]

Niepokój ruchowy jest dowodem podrażnienia ośrodka pokarmowego

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

Niepokój ruchowy jest dowodem podrażnienia ośrodka pokarmowego, którego część widocznie znajduje się poza półkulami mózgu.
W korze mózgowej przedstawicielami “ośrodka pokarmowego” są między innymi analizatory zmysłu smaku.
Przy podrażnieniu “ośrodka pokarmowego” człowiek odczuwa apetyt lub głód, hamowanie przejawia się natomiast w postaci spadku łaknienia i pojawieniu się uczucia sytości.
Pobudzenie i hamowanie “ośrodka pokarmowego” odbywa się w drodze odruchowo-nerwowej i humoralnej.
Pobudzenie odruchowe idzie ze strony różnych receptorów organizmu.
Wiadomo, ze do jedzenia siada się nieraz bez apetytu, ale zjawia się on po pierwszych kęsach (“apetyt rośnie w miarę jedzenia”).
Dochodzi w tych razach do pobudzenia “ośrodka pokarmowego” przez obwodowe bodźce odruchowe.
Na powstawanie uczucia głodu wpływa m.
in.
brak wypełnienia żołądka.
Gdy pusty żołądek wypełnimy nawet niejadalnymi produktami, to uczucie głodu zmniejsza się.
Uczucie nasycenia powstaje także wskutek wzrostu ciśnienia w żołądku, zależnego od wpływu jedzonego pokarmu i skurczu tonicznego ścian żołądka dokoła pokarmu (tzw.
peristole).
Jak podkreśla Pawłow błona śluzowa przewodu pokarmowego jest źródłem “pewnych czuć dotykowych”, które przyczyniają się do powstania dobrego poczucia po jedzeniu.
“Na stan przyjemności, jakie wywołuje jedzenie, składają się nie tylko rozmaite podrażnienia jamy, ustnej i gardła, lecz także czucia i wrażenia związane z podrażnieniem przez pokarm w dalszych odcinkach przewodu pokarmowego” (Wykł.
oczynn, głów, grucz.
traw.
Wykład V, PZWL, 1952).
Pawłow przytacza przypadki utraty apetytu w schorzeniach neurologicznych, gdzie dochodziło do znieczulenia błony śluzowej żołądka.
“Dotykanie żołądkiem wchodzącego pokarmu może stać się impulsem wzbudzającym apetyt, albo czynnikiem wzmagającym” (j.
w.
Wykład V).
A więc dla zjawienia się uczucia łaknienia duże znaczenie mają też interoceptywne bodźce płynące z przewodu pokarmowego.
Pobudzenie humoralne “ośrodka pokarmowego” odbywa się za pośrednictwem “głodowego składu krwi”.
Jednym z głównych czynników powodujących zjawienia się poczucia głodu jest obniżenie się poziomu cukru we krwi.
Zwłaszcza w podwzgórzu mają znajdować się receptory wrażliwe na obniżanie się poziomu glukozy.
Przytłumienie działalności “ośrodka pokarmowego” odbywa się również na drodze nerwowej i humoralnej.
W pierwszym wypadku odgrywają rolę rozmaite podrażnienia eksteroceptywne “(gniew, zmartwienie, strach) i interoceptywne (np.
wypełnienie żołądka pokarmem).
Wśród czynników humoralnych ważną rolę gra “syty skład” krwi, wzbogacenie jej w składniki odżywcze
[podobne: kuchnie na wymiar bydgoszcz, meble kuchenne na wymiar, Blog Kulinarny ]

Kilogram cytryn zawiera średnio 1 g kwasu askorbinowego

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

Kilogram cytryn zawiera średnio 1 g kwasu askorbinowego.
Pomidory zawierają około 3 razy mniej kwasu askorbinowego niż sok cytryn, pewne gatunki papryki zawierają do 4 razy więcej witaminy C niż cytryny i pomarańcze.
Z 2000 kg papryki węgierskiej Szent-Gyorgyi otrzymywał prawie 500 g czystego kwasu askorbinowego.
Także maliny, porzeczki, winogrona oraz rosnący w Peru, Kolumbii, Wenezueli chiromoyo są bogate w kwas askorbinowy.
Pewną ilość kwasu askorbinowego (w 100 g około 12 mg) zawierają również ziemniaki.
W nasionach nie ma witaminy C.
Gdy zaczynają jednak kiełkować, to wraz z budzącym się życiem i zielonymi pędami zjawiają się duże ilości witaminy C.
W tkankach zwierzęcych najwięcej witaminy C zawiera kora nadnerczy, następnie ciałko żółte, przysadka, ciałko szkliste i soczewka oka.
Człowiek, małpy i świnka morska nie wytwarzaj ą witaminy C w ustroju, a ponieważ jest ona niezbędna do życia, muszą otrzymywać ją w pożywieniu.
Znaczny niedobór witaminy C u dorosłych powoduje wystąpienie gnilca, u dzieci zaś – choroby Barlowa.
Znacznie częściej jednak zdarzają się jedynie słabe objawy niedoboru witaminy C.
Hipowitaminoza C cechuje się wzmożoną skłonnością do krwawień z nosa, dziąseł, skóry, także zmęczeniem wiosennym, brakiem łaknienia, brakiem przyrostu wagi u dzieci, próchnicą zębów.
Skłonność do nieżytów dróg oddechowych i pokarmowych często ma związek z hipowitaminozą C.
Zapotrzebowanie na witaminę C wzmaga się w ciąży, a jeszcze bardziej w okresie karmienia, zwiększa się ono też w ostrych chorobach zakaźnych (zwłaszcza w błonicy i płatowym zapaleniu płuc), w cukrzycy, nadczynności tarczycy.
Witamina C obniża toksyczność wielu środków leczniczych (np.
salwarsanu), zobojętnia działanie toksyny błoniczej (Harde i Phillippe), powoduje przejście retikulocytów ze szpiku do krwiobiegu, według Hochwalda ma działanie przeciwalergiczne.
Witamina C jest potrzebna do rozwoju fibroblastów (kolagen), osteoblastów (osseina), odontoblastów (zębina) oraz do wytwarzania normalnego śródbłonka naczyniowego.
W znaczniejszym niedoborze witaminy C występują, więc zmiany w zębach, gojenie się ran jest upośledzone, zmniejsza się oporność naczyń włosowatych.
Niedobór witaminy C wpływa też na pośrednią przemianę materii – w tkankach zmniejsza się ilość fosfataz, esteraz i oksydaz, dochodzi do zaburzeń w przemianie aminokwasów aromatycznych, tyrozyny i fenyloalaminy, i utlenianiu komórkowym (witamina C jest przenosicielem wodoru).
Witamina C ma również znaczenie dla działania gruczołów wydzielania wewnętrznego.
Już z wyżej przytoczonych danych łatwo jest zrozumieć, że niedobór witaminy C musi się odbić bardzo niekorzystnie na czynnościach ustroju człowieka
[hasła pokrewne: kuchnie na wymiar bydgoszcz, meble kuchenne kraków, montaż smt ]