Czy w dzisiejszych czasach jest moda na gotowanie.
Czy też wolimy caterign i restauracje ?

Nawyki ludzi zmieniają sie i mimo powracającej mody na gotowanie
ludzie w wybrancyh okazjach bardzo chetnie jadaja w restauracjach.

Równocześnie kość gnykowa i krtań podnoszą się

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

Równocześnie kość gnykowa i krtań podnoszą się, język naciska na nagłośnie i wejście do krtani zamyka się.
W ten sposób drogi oddechowe zostają zasłonięte i pokarm nie może się do nich przedostać.
Płyn przechodzi przez przełyk w ciągu 0,5-1,5 sek.
, ciała stałe w ciągu 6-7 sek.
U psa, który wzdłuż całego przełyku ma jedynie mięśnie poprzecznie prążkowane, pokarm przechodzi do żołądka szybko (około 3 sek.
).
Połykanie jest aktem odruchowym.
Jest to odruch bardzo złożony, bierze w nim udział znaczna ilość mięśni.
Pokarm przechodzi przez przełyk wskutek czynnych ruchów mięśniówki przełyku.
Można przełykać pokarmy zwisając głową na dół, pokarm, więc przechodzi wtedy do żołądka wbrew sile ciężkości.
Przechodzenie pokarmu z przełyku do żołądka jest kontrolowane przez zwieracz wpustu.
Znajduje się on w stanie pewnego napięcia, które zmniejsza się w czasie połykania.
Po przełknięciu kilku kęsów napięcie zwieracza staje się coraz mniejsze, aż w końcu staje się on zupełnie luźny.
Doświadczenia Bruckea i Sterna przemawiają za tym, że nerw błędny zawiera włókna hamujące skurcz zwieracza, podczas gdy podrażnienie włókien ze splotu słonecznego wywołuje skurcz wpustu.
TRAWIENIE W ŻOŁĄDKU W starożytności porównywano trawienie w żołądku z gotowaniem, które doprowadza do rozpuszczenia się pokarmów.
Arystoteles twierdził, że zmiany, którym ulega pokarm w żołądku, powoduj ą powstanie tzw.
chylus dochodzącego do serca.
Także i Hipokrates uważał, że pokarmy ulegają zmianom w żołądku pod wpływem ciepła.
Stąd wypłynęło przypuszczenie, że żołądek jest miejscem wytwarzania ciepła w organizmie.
Galen wie już, że dzięki działaniu odźwiernika z żołądka do jelit dostają się tylko pokarmy rozpuszczone.
Znano już też w starożytności otwory gruczołowe w śluzówce żołądka.
Filozof van Hetmont (1577-1644) przypuszczał, że trawienie polega na zjawisku fermentacji.
Także Sylvius (1614-1672) wykładał w Leyden, że trawienie żołądkowe polega na fermentacji.
Filozof i matematyk Descartes (1596-1650) oraz anatom Willis (1621-1675) spostrzegł, że wymiociny są kwaśne, i pierwsi wyrazili przypuszczenie, że trawienie w żołądku odbywa się pod wpływem jakiegoś silnego kwasu.
Pierwsze doświadczenia nad sokiem żołądkowym wykonał Reaumur (1683-1753) na ptaku (kania).
Uczony ten spostrzegł, że pewne pokarmy, jak np.
mięso, ulegają strawieniu, podczas gdy ziarna zboża pozostawały niezmienione.
Obserwacje te były kontynuowane przez Lazzaro Spallanzaniego (1729-1799), który dawał do połknięcia zwierzętom kawałki gąbki na sznurku
[patrz też: meble kuchenne na wymiar, nowoczesne meble kuchenne, kuchnie na wymiar bydgoszcz ]

Po śródczaszkowym przecięciu nerwu VII w jego części obwodowej następuje zwyrodnienie włókien dochodzących aż do ślinianki podszczękowej

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

Po śródczaszkowym przecięciu nerwu VII w jego części obwodowej następuje zwyrodnienie włókien dochodzących aż do ślinianki podszczękowej.
Ferment śliny, ptialina (nazwa nadana przez sławnego chemika szwedzkiego J.
Berzeliusa, od ptyaion = ślina), zapoczątkowuje w jamie ustnej trawienie węglowodanów.
Ptialina zamienia skrobię na maltozę, działanie jej jednak wkrótce ustaje w kwaśnym soku żołądkowym.
Ślina w jamie ustnej jest mieszaniną soków wydzielanych przez rozmaite gruczoły ślinowe.
Mieszanina ta ma przeciętnie następujący skład: 98,5-99 % wody i 1-1,5 % ciał organicznych i nieorganicznych stałych, do których należy mucyna, odgrywająca dużą rolę w połykaniu pokarmów.
Ślinianka przyuszna wydziela ślinę bez mucyny, podjęzykowa bardzo bogatą w mucynę, podszczękowa – zawierającą niewielką ilość mucyny.
Ilość i jakość wydzielanej śliny zależą, od jakości pokarmu.
Suche pożywienie powoduje wydzielenie dużej ilości śliny.
Na przykład więcej śliny wydziela się po, podaniu sucharów niż, po podaniu chleba, podobnie jak po podaniu proszku mięsnego i mięsa.
U człowieka ślina wydziela się stale, nawet bez bodźców wydzielniczych, a jedynie wydzielanie to nasila się mniej lub bardziej po przyjęciu pokarmu.
Przeciętnie człowiek wydziela na dobę 1000-1500 mI śliny.
TWORZENIE SIĘ KĘSA POKARMOWEGO, POŁYKANIE Tworzenia się kęsa pokarmowego jest wynikiem działania mięśni języka, warg i policzków skojarzonego z aktem żucia i wydzielaniem śliny.
Najważniejszą rolę gra tu język, głównie dzięki jego ruchom pokarm zostaje zmieszany ze śliną i tworzy ciastowatą masę.
Przecięcie n.
hypoglossus, nerwu ruchowego języka lub n.
lingualis, nerwu czuciowego, bardzo utrudnia tworzenie kęsa.
Utworzony kęs zostaje połknięty; akt ten dzielimy na trzy okresy: przesuwania się pokarmów w jamie ust, w gardle i w przełyku.
Główną rolę grają tu mięśnie gardła, zamknięcie głośni, skurcze przełyku.
Pierwszy okres połykania jest aktem zależnym o od naszej woli.
Kęs powleczony śliną zostaje przesunięty do gardła wskutek przyciskania, się języka do podniebienia.
Mięśnie gardła ulegają wtedy rozluźnieniu.
W czasie trzeciego okresu aktu połykania kęs przechodzi przez przełyk i zwieracz wpustu do żołądka.
Górna część przełyku ma mięśnie poprzecznie prążkowane, zdolne do szybkich skurczów, 1/3 część dolna zawiera tylko mięśnie gładkie, część środkowa ma mięśniówkę mieszaną.
Gdy kęs drażni zakończenia nerwowe, następuje skurcz mięśni, unoszący podniebienie miękkie, które zamykają wówczas połączenie jamy ustnej z nosem
[podobne: restauracja katowice, Blog Kulinarny, Kuchnia Polska ]

W ten sposób gruczoły ślinowe chronią organizm Przed odwodnieniem

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

W ten sposób gruczoły ślinowe chronią organizm Przed odwodnieniem.
Jeśli zawartość wody zmniejsza się, gruczołom ślinowym zaczyna jej brakować, co upośledza ich czynność.
Równocześnie błony śluzowe zaczynają wysychać i zjawia się uczucie pragnienia.
Uczucie pragnienia spowodowane przez strach tłumaczy się również zahamowaniem wydzielania śliny.
Atropina, która znosi wydzielanie ślinianek, sprowadza uczucie suchości w jamie ust i pragnienie, chociaż organizm wcale nie jest wtedy zubożały w wodę.
Do zaspokojenia pragnienia w takim przypadku wystarcza zwykle zapędzlewanie jamy ustnej i gardła roztworem kokainy.
Niekiedy jednak, np.
w moczówce prostej, zabieg ten nie skutkuje.
WYDZIELANIE ŚLINY Ślina jest wydzielana nie tylko przez właściwe gruczoły ślinowe, tj.
ślinianki przyuszne, podszczękowe i podjęzykowe, ale także przez małe gruczoły rozsiane w błonie śluzowej jamy ustnej na wewnętrznej powierzchni policzków, na dolnej powierzchni języka i sklepieniu podniebienia.
Wydzielanie śliny jest stałe, ale o nieregularnym natężeniu.
Najważniejszym składnikiem śliny jest amylolityczny enzym zwany ptialiną.
Zapoczątkowuje on proces trawienia weglowodanów.
Nie wszystkie zwierzęta mają w ślinie ptialinę, np.
nie ma jej pies.
Natomiast ślina szczura obfituje w ten enzym.
Ślina zawiera też ślady ciał azotowych, jak mocznik, kwas moczowy.
Odczyn śliny jest lekko kwaśny (pH 6,3-6,9).
Ślina pochodząca ze ślinianki przyusznej jest płynna, jasna, przejrzysta i nie zawiera mucyny.
Gruczoł ten istnieje tylko u zwierząt, których uzębienie służy do rozcierania pokarmów.
Ptaki i ssaki żyjące w wodach nie mają ślinianek przyusznych.
Ślina pochodząca ze ślinianek podszczękowych jest opalizująca, lepka, bogata w mucynę.
Ślina ze ślinianek podjęzykowych ma podobne właściwości, jest jeszcze bardziej gęsta i bogata w składniki stałe i wraz ze śliną z gruczołu podszczękowego zlepia części kęsa pokarmowego, ułatwia mu ślizganie się po grzbiecie języka i przejście przez cieśń gardła.
Gruczoł ślinowy przyuszny otrzymuje włókna wydzielnicze z nauriculotemporalis i nerwu językowo-gardłowego.
Podrażnienie nerwu językowo gardłowego w jamie czaszki lub nerwu Jacobsona pobudza wydzielanie ślinianki przyusznej, usunięcie zwoju usznego znosi wydzielanie.
Ślinianka podszczękowa jest unerwiona przez nerw językowy.
Jeśli po przecięciu nerwu powyżej jego wejścia do gruczołu pobudzimy jego koniec obwodowy, to ślina wycieka obficie przez przewód Whartona.
Nerw językowy otrzymuje włókna wydzielnicze od nerwu VII czaszkowego.
Podrażnienie nerwu VII pobudza wydzielanie ślinianki podszczękowej
[więcej w: kuchnie na wymiar bydgoszcz, meble kuchenne kraków, restauracja olsztyn ]

Wiadomo ogólnie, że spożywanie słodyczy tłumi apetyt

0

Posted by admin | Posted in Uncategorized | Posted on 12-06-2018

Wiadomo ogólnie, że spożywanie słodyczy tłumi apetyt.
Dlatego nie należy dzieciom podawać słodyczy między posiłkami, a słodkie dania podajemy na koniec.
Czynnościowy stan “ośrodka pokarmowego” znajduje się w zależności od wpływów ekstero- i interoceptywnych, od stanu nasycenia organizmu substancjami odżywczymi oraz od czynności układu hormonalnego.
Wzajemne oddziaływanie tych czynników ustala różną pobudliwość “ośrodka pokarmowego”, powodując wystąpienie apetytu, głodu, lub przeciwnie spadku łaknienia i poczucie sytości.
Jak podkreśla Pawłow (j.
w.
Wykład IV) “apetyt jest pierwszym i najpotężniejszym bodźcem dla nerwów wydzielniczych żołądka”.
Jest tym czynnikiem, który powoduje wydzielanie się soku żołądkowego o dużej sile trawiącej, co umożliwia dokładne strawienie i przyswojenie pokarmu.
Dlatego Pawłow pisze: “Wszyscy zdają sobie sprawę z tego, że normalnym i pożytecznym jedzeniem jest jedzenie z apetytem, jedzenie z przyjemnością” (j.
w.
Wykład VIII).
PRAGNIENIE Żucie polega na rozdrobnieniu pokarmów stałych, które w ten sposób są bardziej dostępne działaniu soków trawiennych.
Zwłaszcza dokładnie muszą być żute pokarmy roślinne.
Zęby trzonowe są silniej rozwinięte u zwierząt trawożernych, gdyż większość materiału odżywczego roślinnego ma, otoczkę (komórki roślinne, ziarna).
Do żucia służą zęby, które pozwalają dokładnie wyczuć stopień oporności, jaki stawiają pokarmy stałe, a ośrodkowy układ nerwowy może odpowiednio dawkować energię skurczu mięśniowego.
W czasie żucia szczęka dolna podnosi się i obniża na przemian, istnieją też ruchy boczne, ograniczone u ludzi, a bardzo rozległe u zwierząt przeżuwających.
Badania nad ruchami szczęki dolnej u ludzi wykazują, że żucie jest u nich typu mieszanego, pośrednie między ruchami u zwierząt mięsożernych i trawożernych.
Wpływa na to mieszany charakter pożywienia.
Ruch warg, policzków, języka wspomagają akt żucia.
Porażenie tych mięśni utrudnia rozdrabnianie pokarmów.
Wydaje się, że pragnienie jest uczuciem miejscowym, polegającym na zjawisku wysychania błony śluzowej jamy ustnej i gardła.
Według teorii Cannona (1918), uczucie pragnienia zależy od wysychania błon śluzowych jamy ust, i gardła, a wysychanie to stoi w związku ze zmniejszeniem się wydzielania śliny.
Notowano pojawienie się uczucia pragnienia, gdy wydzielanie śliny z 14 ml w ciągu 5 minut spadało do 11 mI.
Pragnienie, zwiększało się, jeśli wydzielanie śliny obniżało się do 6-7 ml.
Istnieje, więc ścisły związek pomiędzy zmniejszeniem się wypływu śliny i uczuciem pragnienia
[przypisy: nowoczesne meble kuchenne, restauracje katowice, meble kuchenne kraków ]